دنیای پری کوچک

اگه يه روز كسي كه عاشقش بودي بميره، وقتي بهش فكر مي كني، نمي ترسي؟
اينكه يه روز دستشو گرفتي، باهاش حرف زدي، توي چشماش نگاه مي كردي؛ نگاهِ يك مرده؛ دستي كه ديگه سرد شده؛ تني كه زير خاك دفن شده...
تو كجايي؟؟
يادت مياد كه ازت مي پرسيد باهاش مي موني؟
تو كه الان اينجايي، پيش مني، داري اينها رو مي خوني...
... يعني به همين زودي يادت رفت؟
مي گن كسي كه يك كار نا تموم داشته باشه، روحش تا مدتي سرگردون مي مونه. از كجا معلوم الان كنارت نباشه؟
دستشو گذاشته روي دستت و مي خواد حسّت كنه، اما تو عكس العملي نشون نمي دي.
از كجا معلوم توي اون كوچه ي تاريك، سر ساعت 5:45 منتظرت نباشه؟

از هر دو طرف هم عذر مي خوام كه دير شد:


مهري عزيز،اين چيزهايي بود كه بايد زودتر از اين بهت مي گفتم اما دوست نداشتم با گفتنش ناراحتت كنم. اما الان كه نيستم، شايد بهتر بفهمي:
سراسر وجودم از پوچي و نا اميدي پر شده بود.
دليلي نمي ديدم كه حتي بخوام ببينمت؛ پس بهت گفتم نيا.
فكر مي كردم وقتي ببينمت، مي زنم زير گريه و دلم بخواد بغلت كنم و خب... شايد اين كارها عجيب بنظر مي رسيد.
اما ديگه تصميمم رو گرفتم. مطمئن شدم كه مي خوام برم، براي همين دوست نداشتم كه نبينمت. و واي كه چقدر خوشگل شده بودي....بزرگ شده بودي.
نمي دوني چقدر خوشحال شدم؛ اينقدر خوشحال كه دلم نمي خواست از پيشت برم...دلم مي خواست مي تونستم بيشتر توي بغلم مي گرفتمت.
به آرزوم رسيدم...
ولي اين خوشحالي هم مانع از رفتن من نمي شه.
حتي بغل كردنت....حتي مهربونيه هميشگيت...
بين خاطراتم خيلي چيزها هست كه در مورد تابستون پارسال دوست ندارم- از اونجا بود كه شروع كردم به عوض شدن- ولي روزهايي كه با تو بودم، تنها خاطراتِ خوش من از اون روزهاست.
تو هم يادت نره من كي بودم.
يادت نره كي بودي.
ولي يادت بره كي شدم.
يادت نره كجا رفتم.
آرزوي برگشتمو نداشته باش.

هر بار حرفي مي زنم،
هر بار كه اشتباهي مي كنم،
مثلِ اينه كه قلبم صدبرابر مي تپه.
ترس برم ميداره.
حتي اگه حرفم راست بوده
و كارِ اشتباهم از روي عمد نبوده.
اين باعث مي شه حرفي نزنم و
كاري نكنم.
اما هر بار كه حرفِ نزده ام رو توجيح مي كنم و
براي كار نادرستم دليل ميارم،
خودش يك اشتباهِ ديگه است.
باعثِ ترس مي شه:
ترس از باور نشدن.
ترس از از دست دادن.
ترس از نااميد كردن.
دارم به تپشه تندِ قلبم و
ترسِ هميشگيم عادت مي كنم.
باز هم حرف مي زنم و

امسال تابستونم گذشت و مدرسه شروع شد. ساعت  7 دوباره زنگ مي خوره و همه توي صف ها به رديف ايستادن. بعضي ها با هم حرف مي زنن و اگه توي تابستون همديگرو نديدن، شروع مي كنن به تعريف كردنه جالبترين اتفاقي كه تابستون براشون افتاده.
اما كسي ديگه به فكره اون تاب نيست كه تنها مونده و كسي نيست كه روش بشينه و تاب بخوره، بخنده و خودشو به جلو و عقب تاب بده و باد توي موهاش بوَزه.

دوباره پاييز اومد.
 با صداي برگهاش و روزهاي ابريش و زنگ مدرسه و شبهاي بلند و چراغهاي روشن و صداي بارون و مرگ تدريجيِ درختاش.
و من مي مونم و زيبايي هاش و ترسهاش و آرزوي ديدن دوباره ي بهار و بازي با برگ ها و لذت بردن از رنگ ها و به دنبال خورشيد گشتن و زير بارون با يك چتر رفتناش!

صبحِ زود از خواب بيدار شدم، از صداي آوازِ پرنده ها.
پرده ي اتاقمو كنار زدم و نورِ آفتاب مستقيماً توي صورتم خورد.
نسيمِ خنكي كه واردِ اتاقم شد، باعث شد كه بوي نرگس هاي توي گلدون رو بيشتر حس كنم.
تقويم رو نگاه كردم و نهم بود. روزي كه بعد از تموم شدنش، يك ماهِ ديگه براي رسيدنش انتظار مي كشم.
يك كاغذِ سفيد برمي دارم و شروع مي كم به نوشتنِ اين جملات.
آره، همينهايي كه الان توي كاغذِ توي دستته و داري مي خوني! احتمالاً دقيقاً بعد از اينكه ازت خداحافظي كردم. چون طاقت نداري! دوست داري بدوني اينبار توي يك تكه كاغذ چي برات نوشتم.
و باز فكر مي كني: اي شيطون، تو از كجا فهميدي؟ و باز هم مثلِ هميشه در جواب خواهي شنيد: مي دونم ديگه..!
فقط خواستم بدوني امروز هم يك روزِ زيبا بود. مثلِ بقيه ي روزهايي كه تو برام زيبا كردي؛ با حرفها، صداي دلنشين و نگاهِ عميقت.
امروز هم يك روز از روزهاي زندگيِ من و تو بود كه سپري شد. ولي نه، يك روز به روزهاي عمرمون اضافه شد، چون زيبا گذشت و ارزشمند بود.
امروز گذشت ولي باز هم روزهاي اينچنين خواهيم داشت،

ادامه مطلب

ادامه مطلب

توجه توجه!

بچه ها٬ یکی از دوستای عزیز من٬ هما داستانِ خیلی خیلی خوشگلشو گذاشته توی یک وبلاگ که همه بتونن مثل ما ازش لذت ببرن.

حتما برید ببینید. واقعا سرگرم کنندست. تازه.....منم توی داستان هستم ولی خب بگذاریدش روی حسابِ تشابهِ اسمی....

توی سایت های همکار آدرسشو گذاشتم.

با تشکر           پری ناز