جرات داري ببينيش؟

 

نوشته شده توسط پپری کوچولویه زمینی در پنجشنبه چهاردهم آذر 1387 ساعت: 15:1

با عرض پوزش از همگان: به شما مربوط نيست

از هر دو طرف هم عذر مي خوام كه دير شد:


مهري عزيز،اين چيزهايي بود كه بايد زودتر از اين بهت مي گفتم اما دوست نداشتم با گفتنش ناراحتت كنم. اما الان كه نيستم، شايد بهتر بفهمي:
سراسر وجودم از پوچي و نا اميدي پر شده بود.
دليلي نمي ديدم كه حتي بخوام ببينمت؛ پس بهت گفتم نيا.
فكر مي كردم وقتي ببينمت، مي زنم زير گريه و دلم بخواد بغلت كنم و خب... شايد اين كارها عجيب بنظر مي رسيد.
اما ديگه تصميمم رو گرفتم. مطمئن شدم كه مي خوام برم، براي همين دوست نداشتم كه نبينمت. و واي كه چقدر خوشگل شده بودي....بزرگ شده بودي.
نمي دوني چقدر خوشحال شدم؛ اينقدر خوشحال كه دلم نمي خواست از پيشت برم...دلم مي خواست مي تونستم بيشتر توي بغلم مي گرفتمت.
به آرزوم رسيدم...
ولي اين خوشحالي هم مانع از رفتن من نمي شه.
حتي بغل كردنت....حتي مهربونيه هميشگيت...
بين خاطراتم خيلي چيزها هست كه در مورد تابستون پارسال دوست ندارم- از اونجا بود كه شروع كردم به عوض شدن- ولي روزهايي كه با تو بودم، تنها خاطراتِ خوش من از اون روزهاست.
تو هم يادت نره من كي بودم.
يادت نره كي بودي.
ولي يادت بره كي شدم.
يادت نره كجا رفتم.
آرزوي برگشتمو نداشته باش.

بازديدها: